BEYAZ ÇORAPLAR

:)

2011-03-03T22:49:00.000+02:00

2010 ALMANAK

2010-12-30T23:03:00.003+02:00

her sene aralık ayında o yıl neler oldu/neler yaptım/neler yapamadım muhasabesi yaparım sessiz sessiz. Araba kullanırken, serviste yarı uyur işe giderken, gece uykuya dalmadan önce yatakta, duşta, dibi tutmasın diye çorbayı karştırırken...

sonuçta 2010 hem iyi hem kötü hem garip hem endişeli hem de sürprizli bir yıl oldu benim için.
2009 gibi “ya bi s..kt.r git” durumu yoktu. Temennim 2011’in 2010’u donunda sallaması!

işte 2010’un önemli olayları:

oha 30 oldum!! oha c.u. ve p.u. da 30 oldu :)

babama parkinson teşhisi kondu.

canım arkadaşlarım özi ve pitici nişanlandılar ve evlendiler. sonunda bir topuz yaptırabildik sayelerinde! bu güzel olayların her anına tanık olmak büyük mutluluktu...

çok sevdiğim adam pat diye bana evlenme teklif etti. ben de ona seve seve evet dedim. bu teklifin beni bu kadar mutlu etmesini ben bile beklemiyordum.

anadolu yakasına taşındık.

k. emre’nin doğuma tanıklık ettim.

c.u. ile sözlendik/nişanlandık. kocaman bir aile olduk.

terfi ettim.

ablam çocuk yapmak için kendini paraladı. ‘tamam artık vazgeçtim’ dediği noktada hamile kaldı – hala sorunlar ve endişeler var ama umarım herşey yolunda gider ve yeni gelen yılda bu minik bebeği kucaklayabiliriz.

blogda sadece 8 yazı yayınladım (+1) – evet tembelim...

U2 konserine gittim.

bir klasik – foça tatili – haziran 2010.

her güne bir foto projesine başlayıp çocukça bir inat uğruna yarıda bıraktım.

Berlin/The Hague/Amsterdam/Delft/Utrecht/Brugge.

minicik bir kediyi ne kadar sevebileceğimi öğrendim. “latte” – seni özlüyorum.

teyzem beyin kanamasından sonra 10 gün yoğun bakımda kaldıktan sonra bugün fizik tedavi için hastaneden çıktı. halen vücudunun bir yanını oynatamıyor, konuşamıyor ama o kadar güçlü ki eminim hızlıca eski günlerine dönecek. dün yanından ayrılırken elimi sıkıca tutup seni seviyorum demesi hayatımda unutamayacağım anlardan biri olarak aklıma kazındı.

2010 senden çok şey öğrendim

2011’den senden çok şey bekliyorum

- seneye görüşürüz sevgili blog!

Toz taneleri hakkında...

2010-12-12T23:10:00.005+02:00

"Bazen de saygıdeğer abilerim ablalarım, dünyası yerle bir olur insanın. Hayat, fazla kafa yormadanidare etmeyi sağlayan bütün anlamlarını yitiriverir. En akıllıca saydığınız fikirlerinizin saçmalığını, en içten duygularınızın yapmacıklığını kavrarsınız. Aslında hiçbir konuda bir fikriniz bulunmadığını, aslında hiç kimseye karşı bir şey hissetmediğinizi ve tüm evrenin de size karşı aynı gaddarca kayıtsızlık içinde olduğunu. Hep gözünüzün önünde durduğu halde o güne dek nasılsa yok saymayı başardığınız bu gerçeği fark ettiğiniz anda ilahi işleyişi de çözmek üzeresiniz demektir.
Tanrı, içindeki tahammülfersa boşluğu doldurmak için evreni yaratır. Evrenin içine gezegenleri, gezegenlerin içine dünyayı, dünyanın içine hayatı, hayatın içine insanı yerleştirir. Ve onun içine koyacak bir şey bulamaz. İşte insan denen tuhaf hayvanın, varlıkların en yücesi ve en anlamsızı kılınışının hikayesi. Evreni orasını burasını felsefeyle, sanatla, aşkla, hatta ironik bir şekilde Tanrı ile bezerken, ortak anlamsızlıkların en küçüğünün elbette bir gerçeği unutması gerekmektedir. Hakikatte bütün kitaplar sayfaları doldurmak için yazılır.
Sevdiğiniz birinin ölümü, örneğin, yüzleşmesini sağlayabilir kendinize söylediğiniz yalanlarla. Ya da ananızdan yediğiniz okkalı bir dayak. Üstelik siz ananızın canınıza okumak için haklı duygusal gerekçeleri bulunduğuna inanmaya hazırken, içinizi parçalayan onun gözünün dönmüşlüğü değil, beyninizi zedelememek için sopayı sadece kollarınıza ve bacaklarınıza indirecek kadar düşünceli davranması olabilir. Nihayet onun elinden kurtulup kendinizi odanıza attığınızda pencereden giren akşam güneşinin ışığında neşeyle dans eden tozlar dört bir yana dağılır. Onların huzurunu kaçırmak sizi öyle çok üzer ki, içiniz feci bir dışalnmışlık duygusuyla dolar . Birden gözlerinize yaşlar hücum eder. Bu küçük sevimli yaratıkların sizden korkmasını hazmedemezsiniz. İki saatlik dayak seansına gık demeden katlanan siz, yere kapanıp zırıl zırıl ağlamaya başlarsınız. Sonra bir toz tanesi gelip parmağınızın önüne konuverir. Usulca oynatırsınız parmağınızı. Hala oradadır. Derken diğerleri ona katılırlar. Yerde yatarken üzerinize toz tanecikleri yağar. Sırt çevirdiğiniz haya o noktada sizi kucaklarken hıçkırıklarınız fraktal bir dans müziğine dönüşür.
Bir gün toz tanecikleri sizi bağrına basarsa bilin ki ya nirvanaya ulaştınız ya çıldırdınız. Hangisi olduğua kendiniz karar vereceksiniz."

o.v.r.r.'den alıntı

yeni vs eski

2010-08-21T20:43:00.002+03:00

ben rüyalarımda belli aralıklarla eskiden yaşadığım evleri görürüm
sonra da "eskiden herşey ne kadar güzeldi" gibi bir düşünce ile uyanırım
artık zor gelen uykuların arasında görülen rüyalarımda göreceğim "yeni bir eski evim" oldu

falan filan...

2010-07-30T00:28:00.003+03:00

aynı anda mutlu/tahamülsüz/mutsuz/neşeli/kızgın/sakin/sıkıntılı/kavgacı/çaresiz olabilir mi bir insan?

sıcaklar bana iyi gelmiyor...

2010-04-16T20:37:00.005+03:00

Zehra ve Kübra Teyze

2010-03-17T23:05:00.006+02:00

karanlık ruh hallerinde dolanırken dilime saçma sapan ya da çok eski şarkılar takıldığını farkettim
bu yaz mesela, bolca "hala kızı zehra"yı söyledim - sessiz sessiz içimden
şimdi ne zaman saçma/alakasız şarkılar mırıldanan birisine rastlasam derin bir nefes alıp uzaktan bakıyorum acaba ne derdi var diye...

kulun olayım/kölen olayım/ kes ağlamayı /hala kızı zehra

"Dümdüz bir hayat söz konusu olduğunda elde kalan tek varoluş biçimi yakınmaktır."

Beni bu denli etkileyecek bir yazıya haftalık bir mizah dergisinde, sabah 6.15 sularında - tuvalette - rastgeleceğim aklıma gelmezdi.

işte hayat sürprizlerle dolu...

"Hayatla hiçbir bağı olmayan insanın bütün konuşmları mutlaka kendine yönlenir."

dönüşüm

2010-03-04T20:33:00.003+02:00

bu akşam etli pazı sarma yaptım, fazla içi kabaklara doldurdum
bir de üzerine pancar turşusu yaptım

kendimden korkuyorum...

.................

2010-01-24T21:22:00.001+02:00

19 Ocak

2010-01-19T12:53:00.000+02:00

kıpır

2009-12-28T22:41:00.001+02:00

böyle çok güzel bir haber alacakmışım gibi karışıklı bişiler... :)

bu aralar

2009-12-07T00:28:00.004+02:00

çok düşünüyorum
her akşam papatya çayı içiyorum
geceleri çook uzun rüyalar görüyorum – yani uyuyabiliyorum
medium, criminal minds ve fringe dizilerini izliyorum
mehmet ali alabora’yı çok beğeniyorum
istanbul sokaklarında saatlerce gezmek istiyorum
nedensizce çok eskiden yaşadığım bazı olayları hatırlıyorum
hiç film izlemiyorum, kitap okumuyorum, radyo dışında müzik dinlemiyorum
kendimi dinliyorum
ama duyduklarımdan çok hoşlanmıyorum
hayal ediyorum

2009-11-22T08:18:00.000+02:00

@foça-2009

2009-11-22T00:38:00.000+02:00

2009-11-08T10:05:00.000+02:00

2009-11-01T23:22:00.000+02:00

"herşeyi bırakıp gitmek mümkün mü?"

2009-10-18T15:59:00.002+03:00

"bir gökkuşağı görsem, herşeyin tekrar güzel olabileceğine de inanacağım o zaman"

avize

2009-08-28T23:28:00.000+03:00

gündüz hüzünlü ve yalnız...

2009-08-16T23:20:00.006+03:00

2009-07-27T21:05:00.002+03:00

2009-07-05T19:32:00.002+03:00

...

2009-06-24T10:55:00.002+03:00

deniz kenarinda bir kahve içeyim, sonra da biri bana fal baksın
üç vakte sıkıntıların geçecek desin
balık, kuş görsün
hanene ay doğmuş, kısmet var, mutluluk yakın desin

kütür

2009-06-23T21:54:00.003+03:00

edirne

2009-06-16T22:30:00.004+03:00

2009-05-24T20:24:00.002+03:00

hayat kusursuz değiL

bunu biLmek kusurLarLa başedebiLmeyi koLayLaştırmıyor maLesef...

dfn

2009-05-10T21:21:00.003+03:00

green

2009-05-03T21:43:00.003+03:00

geçmiş zaman

2009-04-30T23:26:00.004+03:00

2006'dan beri yazdıklarımı ve yorumları okudum

şöyle yukarıdan baktım başımdan geçenlere

iyi/kötü ne çok şey olmuş

bazılarını unutmuşum, okurken hatırladım - hafif bir tebessüm eşliğinde

ne çok kızmışım

ne çok sıkılmışım

...

hayat hızla değişiyor...
...

bir sene önce bu saatlerde kendimde değildim...hayatımın en komik anısı olarak kaldı bu ama ben aslında o gece çok başka bir kadınla tanıştım. bir senedir hep bu yeni kadını düşünüyorum, anlamaya çalışıyorum.

aramızdaki mesafeleri kapatıyoruz, mesafe kapandıkça da herşey daha anlamlı geliyor.

...

beirut: the flying club cup - tavsiye edilir; her derde deva

kısa kısa...

2009-04-26T23:47:00.002+03:00

evimi karıncalar bastı - her yerdeler, mutfakta, salondaki kanepenin üzerinde, diş macununda, tam şu anda bilgisayarımın üzerinde...
bu sabah saçlarımın ne kadar da çok beyazladığını farkettim...birkaç ay öncesinde bu kadar çok sayıda değildiler malesef - am I getting older or what??
ayçekirdeklerini ağzında biriktirip sonra biriktirdiklerini yemek ne mutluluk verici bir aktivitedir - am I pathetic or what??
çok gerginim. cevap beklemek, askerdeki sevgiliyi beklemek, regl olmayı beklemek...beklemekten yoruldum.
f.r.i.e.n.d.s - eve mutlaka akşam yedide dönme sebebim - yine!!
facebook'a çok sinir olmaya başladım. önümüzdeki hafta hiç girmeyeceğim, ceza olsun :)
bu hafta öğlenleri çorba+salata - çok sıkıcı...
1 mayıs tatil olacak mı??

off, life sucks...

tembelliğe övgü

2009-04-24T20:33:00.003+03:00

Tembelliğe övgü

YILDIRIM TÜRKER

Radikal
18/04/2009

‘Beni 20 yıl sıkıntıya mahkûm ettiler/Düzeni içinden değiştirmeye çalıştığım için’ diye başlıyor büyük Kanadalı şair Leonard Cohen’in bir şarkısı. Sınıf bilincinin pek de şık bir şey olmadığını düşünenler Cohen’i sevemez. Bu yazıyı okumaları da icab etmez. Cohen aynı şarkı/şiirde “Şu moda sanayinizden hiç hazzetmiyorum efendi/Şu sizi zayıf tutan haplardan hiç hazzetmiyorum/ Kızkardeşimin başına gelenlerden hiç hazzetmiyorum” diye devam ediyor. Sonra da açık seçik bir ilan-ı harp: “işte geliyorum, hakkınızı avcunuza vereceğim/ Önce Manhattan’ı alacağız, sonra da Berlin’i” Cohen, hayatı boyunca ‘cool’ olmadı. Diyelim Fransız muadili olduğu iddia edilen Serge Gainsbourg’un serinliğini rüyasında bile görmedi. Gainsbourg, Fransız manacılığıyla yarattığı şiiri en kabadayı haliyle okudu durdu. Gainsbourg,’Fiziksel aşk, çıkmaz sokak’ diye gırtlağının en afili yerinden şarkıcılığa tenezzül etmezmiş gibi yaparken, Cohen, bir an olsun politik olmaktan uzak kalamayarak “Seni çıplak görmem şart/hem butlarını hem kasıklarını” diye hıçkıyordu. Kişinin boranlar fırtınalarla sınanan dostluk-akrabalıkları hayatın küçük lütuflarından doğuyor. Cohen, benim canım dostum, kan kardeşim. Onu tanıyıp sevdiğimde henüz 16 yaşındaydım. Bir tesadüfün fısıltısıyla hayatımın şairlerinden biri oldu. Serge’i hep sevdim, ben de onu çok ‘cool’ buldum. Ama kanımın akış yönü hep ondan çok daha canhıraş, çok daha yaralı adamları işaret ediyordu. ‘Ekonomi politik’in püskürttüklerini. Serüvenlerinin şahsi bütünlüğü konusunda sevdiklerini asla tam olarak ikna edemeyenleri. Sürüklenmelerle, sürekli bir mahmurluk hali yaşayanları. Her yaptıkları, her ürettikleri manifesto tadında olan, döne döne kendine ve çevresine batan adamlarla kadınları. Hayatı kolaylaştırmak için kıllarını kıpırdatmayan, sırtlan gibi uluyan, kelebek kadar kısa ömürlü, uçucu yaratıkları. Yaşamak istedikleri dünyayı rüyalarında görüp bir daha ayılamamışları. Acemileri. Kimileyin konuşurken terleyen, beceriksiz, küskün yaratıkları. Durup dururken etraflarını çoşkularıyla kasıp kavuranları. Sıkılmamak için çırpınanları. Hayatta kaybedecekleri tek şeyin sıkıntı olduğuna inananları. Tanrısı ‘Heves’ olanları.Dünya çok küçük, bir an boş bulunup çırılçıplak halini görüverdiğimizde. Ama ne kadar kışkırtıcı. Gökyüzü ne kadar büyük. Ne kadar ferah günbatımları. Hep birlikte tembellik yapıp, yıldızların altında düş kurmak bile olabilir insanlığın bütün mutluluk hayali. Tembellik hakkımız dışında ne mene bir kutsal amaç bir araya getirebilir yüreklerimizi? Üretimin, emeğin gözü kara bir hınçla yüceltildiği bir hayat tanımına karşı özgürlüğün çıplak dili. Yaban ritmi. Gelişen, büyüyen, uygarlaşan, hayat kalitesi artan bir insanlık ülküsü adına hayattan vazgeçen, şahsi hayatını üretime satan insan kalabalığı karşısında dilimiz tutulmadan, şöyle bir gerinip tembelliği savunmak zorundayız.

Esir devleti

Bertrand Russell, 1932 yılında yayımlanan denemesi; ‘Aylaklığa Övgü’de sonsuz bir berraklıkla kapitalizmin ahlakını anlatır. Gündelik çalışma saatinin dörde indirilip herkesin daha rahat yaşayabileceği bir düzene karşı kimilerinin günde 10 saat çalışmaya zorlandığı, kimilerininse işsiz bırakılıp açlığa mahkûm edildiği düzen. Neden? Çünkü emek, görevdir. İnsanlar da ürettikleriyle orantılı değil, sanayii tarafından belirlenmiş değerlerine orantılı olarak bir ücret alırlar. Russell, buna ‘Esir Devleti’nin ahlakı der. Ünlü topluiğne örneğini de bu noktada devreye sokar. Diyelim ki bir grup insan dünyanın ihtiyacını karşılayacak kadar topluiğne üretiyor. Bu arada biri çıkıp aynı süre içinde iki misli toplu iğne üretmenin yolunu açan bir buluş gerçekleştiriyor. Ama yazık ki dünyanın iki misli topluiğneye ihtiyacı yok. Russel, bu noktada mantıklı bir dünyada topluiğne üretiminde çalışan insanların günde sekiz saat yerine dört saat çalışma düzenine geçmeleri gerekir, diyor. Oysa bu, esir devletinin mantığı açısından tehlikeli. İnsanlar sekiz saat çalışmaya devam eder. Topluiğne fazlası olur. Kimi topluiğne üreticileri iflas eder. Bu sektörde çalışanların yarısı işten atılır. Kalanlar yine çok çalışmaya mahkûm edilir. İngiltere’de 19. yüzyılın başlarında yetişkinlerin gündelik mesaileri 15 saatti. Çocuklar da 12 saat çalışmaya mahkûmdu. Kimi çokbilmişler çıkıp bunun fazla olduğunu söylediklerinde karşılarında sorgulanmaya hiç niyeti olmayan bir mantıkla karşılaştılar: Çalışmak, yetişkinleri alkolden, çocukları da yaramazlıktan uzak tutar. Kapitalizmin çalışmaya zorlayan, emeğin onuru diskuru, sosyalizmin acıklı uygulamalarında da karşılığını buldu ne yazık ki. Emeğin fetişleştirildiği, mutluluğun kendini üretime adamış, çalıştıkça daha çok çalışmak isteyen emekçinin ufkuna gerildiği dünya tasviri Kropotkin’lerin, Bakhunin’lerin çığlıklarını boğarak kaçınılmaz akıbetine bakıyordu. Esir devleti, yüzyıllardır insanlığın üretebildiği tek model olarak kaldı. İnsanların boş vakitlerini değerlendirebilmeyi öğrenmelerine fırsat tanımayan bir düzen bu. İçinden değiştirmeye çalıştıkça müebbet sıkıntıya mahkûm ediliyoruz. Yalnızca daha çok ücret, herkese iş ve benzeri savsözlerle mücadelemizi adlandırdığımızda hayatı toptan ıskalıyoruz. Özgürlük sandığımız, köpek gibi çalışabilmek, kullanmaya kışkırtıldığımız, aslında ihtiyacımız olmayan binlerce ürüne sahip olabilecek parayı kazanmak. Tembellik, insanın en insani hakkıdır. Emeğin kutsallığı safsatasına karnı tok olanlar özgürlüğü tanımlamaya en yakın duranlardır. Çalıştıranlara iktidar, çalışanlaraysa emeğin kutsallığı, öyle mi?

Vakit, nakit değildir! Vakit, hayattır! Hayatına dön. Fazla mesaiye kalma.

süzülmek

2009-04-19T21:56:00.003+03:00

jay jay

2009-04-13T21:45:00.003+03:00

jay jay,

seninle tanışmamız bundan 6 sene öncesi sıcak bir haziran akşamüstüne rastlar

sen "far away, once so close but now you're far away you're still here with me but not like yesterday, so far away"

dedikçe içime işlemişti müziğin

seni sevip sevmediğimi anlamam vakit aldı

beni neşelendirdin mi

hüzünlendirdin mi hiç bilemedim

sonra bir mesafe girdi aramıza bilmem ki neden

unutmuşum seni

son albümünü dinliyorum birkaç gündür: self-portrait

dinlerken neşeleniyor muyum hüzünleniyor muyum bilemedim hala

the long term physical effects are not yet known...

elde kalanlar

2009-04-08T00:30:00.003+03:00

good friends

2009-03-17T20:35:00.002+02:00

ideal couple

2009-03-15T21:20:00.001+02:00

KKB

2009-02-07T01:16:00.002+02:00

insanların daima gezip, yaşadıkları yerde çakılı kalmadan, yeni yer ve insanlar tanımalarının gerekliliğini anlatan belki de en iyi hikaye...

in antalya...

2009-01-30T21:07:00.003+02:00

alone

2009-01-25T00:04:00.006+02:00

hayat ne garip

2009-01-12T23:20:00.002+02:00

şimdi evde oturmuş 4 gün önce buradan bin küsur kilometre uzaklıkta bir benzin istasyonundan aldığım cd'yi dinliyorum
"ne boktanmış ya" dediğim şarkılar bile anlamlı artık

sorma neden niçin
herşey yalnızlıktan

...

2008-12-28T19:51:00.006+02:00

merak

2008-09-15T09:48:00.002+03:00

füsun bir daha merhamet apt.na gelecek mi? bu kemal'in sonu ne olacak, yoksa sonunda ince hastalığa mı tutulacak?

merak içindeyim...kıvranıyorum...

bu yaz

2008-09-08T13:12:00.004+03:00

bu yaz çabuk geçti
tıpkı geçen yaz
ya da bir önceki yaz gibi

neler mi yaptım?
çok çalıştım
antalya’ya gittim, sonra foça’ya, bodrum’a, selçuk’a
antalya’da çok terledim, dinlendim, yüzdüm, ailemle huzurluydum
foça’da yine çok mutlu oldum, keşke C. ile hep burda yaşasak dedim içimden
bodrum’da çok yedim, çok içtim, çok güldüm, balıklara baktım
selçuk’ta efes’i gezerken büyülendim, sıcacık bir evde kaldım
çok çalıştım
bol bol yüzdüm, havuza yazıldım
çok çalıştım
sonunda balkona masa aldım, C. ile en fazla 2 defa balkonda kahvaltı ettim
çok çalıştım
ne güzel dostlarım var dedim, onlarla uzun yemekler yedim, sohbetler ettim
çok çalıştım
kuzenimin sünnetine gittim, bir arkadaşımı daha evlendirdim
çok çalıştım
şu bloğu bir güncellesem dedim ama çok üşendim
çok çalıştım
bozcaada’ya yine gidemedim
çok çalıştım
bir sürü film izledim, az kitap okudum
çok çalıştım
ablama üzüldüm, abimi bosnaya uğurladım
çok çalıştım
kararlar aldım
çok çalıştım

crazy people in queen's day 2008 - vol.2

2008-05-14T16:33:00.004+03:00

crazy people in queen's day 2008 - vol.1

2008-05-06T12:55:00.006+03:00

biodiesel

2008-03-17T08:32:00.002+02:00

5L bitkisel yağ atığı biriktirecek kadar çok bitkisel yağ tüketmeyin. tüketiyorsanız da atıkları bari buraya yollayın!!!
(= kendinizi yaktınız bari çevreyi yakmayın)

3 BİLET İKİ FİLM 1 FESTİVAL: İF

2008-03-03T16:35:00.006+02:00

festival fobimi yenmeye karar verip 3 – yazıyla üç- evet tam 3 filme gitmeye karar vermiştim bu sene if’de. bana eşlik edecek 3 –yazıyla üç – arkadaşımın daha olması cesaretlendirdi beni elbette ve günler öncesinden gidilecek filmler kararlaştırıldı ve daha ilk günden 3 – yazıyla üç- filme bilet alınıp ajandaya not edildi.

seçtiğimiz filmer, sırasıyla, inland empire, southland tales ve how to cook you life idi.

ilk film david lynch’in 2006 yapımı inland empire filmiydi. lynch filmi üstelik içinde jeremy irons barındırıyor diye hiç düşünmeden seçmiştik, refleks bir davranıştı.

14 şubat 21.30 matinesine etraftaki romantik sevgililer hakkında binbir türlü espiriler yaparak ve kıkırdayarak girdik. gerçekten fazla romantizm bir noktadan sonra komik görünüyor, buna karar verdik. sonra ne mi oldu? st. valentine’nin gazabına uğradık :)

tam tamına 3 – yazıyla üç- saat, arasız, tek bir sahnesini anlamadığımız bir david lynch filmi izledik. itiraf etmek gerekirse izlediğim hiçbir lynch filmini tek seferde, önceden araştırma yapmadan anlayamadım. ama hiç bu kadar anlamadığım bir film olmamıştı daha önceden.
gerçekten hiçbir şey anlamadım. evet bir takım göndermeler vardı, olmazsa olmaz hollywood eleştirileri filan ama herşey o kadar gizemliydi ki parçaları birleştirmek mümkün olamadı. bir noktadan sonra anlamaya çalışmayı bir kenara bırakıp öylece baktım-baktık- ekrana. filmden çıkarken gece yarısını 30 dakika geçmiş ve ben gerilmiş, sinirleri bozulmuş bir insandım. filmin neredeyse son yarım saatini gülerek geçirdim. filmin etkisinden de hemencecik çıkamadım.

sonuç: ilginç bir deneyim oldu, bir daha asla lynch izlemem diyemem, bu filmi tekrar izlerim büyük ihtimalle. anlamasam bile sevdim “galiba” diyebilirim. ama daha fazla da birşey yazamam çünkü dediğim gibi anlamadım.

ikinci film, donnie darko’yu sevdik, kesin bu ikinci filmi de iyidir dediğimiz yönetmen richard kelly’nin kıyamet öyküleri (southland tales) idi. justin ve buffy’nin oynadığı bu filmin konusu hakkında hiçbir bilgim yok. sırf yönetmen referansı ile gitmeye karar vermiştim ama filmi de kar dolayısıyla izleyemediğimden bir yorum yazamıyorum. izleyenlerin yalancısıyım tam 3-yazıyla üç-saat sürmüş, arasız!!!

- aşığınım castin!!

üçüncü film ise doris dörrie’nin belgeseli hayatınızı nasıl pişirirsiniz? (how to cook your life) idi.

filmde 40 senelik zen aşçıbaşı espe brown’un budist merkezlerindeki yemek pişirme derslerinden kesitler veriyor. hayat üzerinde, yemek pişirme üzerine “ciddi” bir sohbetin ortasında buluyor insan kendini. güldüren, güldürürken de düşündürten bir filmdi bence. görsel olarak oldukça doyurucu, çok da dinlendirici bir filmdi. dvd’si çıkacakmış yakında (6 mayıs), izleyin derim fırsat bulursanız.
yemek pişirirken kendinizle ve insanlarla uğraşırsınız dedikçe eve koşup ekmek hamuru yoğurasım geldi ama tembeliz ya, filmin son sahnesinde pizza yapımından etkilenip çıkar çıkmaz soluğu miss pizza’da aldık, koca koca pizzalar yedik.

bu adresten film hakkında bilgi edinip, framganını izleyebilirsiniz.

şehri bir gelin gibi süslemiş beyaz örtü...

2008-02-19T16:19:00.003+02:00

bir kış da kar yağsın ve şu yukarıdaki şahane kalıp ile başlayan bir haber izlemeyelim/dinlemeyelim/okumayalım. ben mesela bu kalıbı sabah servis şöförümüzün dinlememize karar verdiği radyodan duydum. arkasından da şöyle birşey duyuldu:

karın keyfini ise okulları tatil olan çocuklar çıkardzzzzzzzzzz...

istediğim çok birşey değil, sadece yıllar yılı süregelen bu hava durumu klişelerinden kurtulalım artık.

sabah saatlerinde etkisini gösteren kar yağışı, akşam saatlerine doğru etkisinin arttırarak

balkanlardan gelen soğuk hava dalgası

pazartesi günü ise yurdu terkediyor

gece don ve buzlanma tehlikesine karşı sürücülerimizi

yurdun doğu bölgelerinde karla karışık yağmur, güneyde ise parçalı bulutlu

that's enough.

herşey değişirken, hava durumu mevzusunun aynı klişeler içinde kalması beni rahatsız ediyor.

neden hava durumu evrimleşemiyor?

-benim şu sıkıcı işim bile sürekli bir değişim içinde-

yoksa değişmeyen tek şey hava durumu sunumu mu?

muhakkak bu konuda "bir kısım" medya çalışanı kafa yormuştur n'apsak da şu hava durumunu bir toparlasak diye.

ama olmuyor galiba. belki de o yüzden sadece sunucular yardımıyla yenilikler yapılmaya çalışılıyor.

hatırlayınız hülya uğur repliği: sizin havanız iyi olsun

------------------------

bu aralar kafamı rutin olarak yaptığım bazı konulara taktım.

28 yaşındayım.

yaklaşık 20 senedir hiç aksatmadan hergün günde en az bir kez deodoran(t) kullanıyorum

hergün en az 15 kez ellerimi "sıvı sabun" ile yıkıyorum

en az günde 1o kez ellerime krem sürüyorum

hergün saçımı en az 1 avuç dolusu şampuanla yıkıyorum + saçta kalan bir nemlendirici zamazingosu sıkıyorum "suyunu bir havlu yardımıyla aldığım nemli saçıma".

ortalama hergün 1 ağrı kesici ilaç içiyorum

hergün yüzüme nemlendirici sürüyorum, yetmedi bu sene bir de göz kremi sürmeye başladım (am&pm).

işte bu yüzden kendimi çok kötü hissediyorum. böylesine çok kimyasal maddeye maruz kalmak hem de düzenli bir şekilde beni çok korkutuyor. çok ama çok zarar veriyormuşum gibi geliyor.

biri bana dese ki mesela hergün spor yap, şöyle bir gülerim ve klişe bir yanıt veririm:

- böyle zorunluluk olunca yapamıyorum şekerim.

ama hergün deodorant sıkıyorum. hem de 20 senedir.

diğer yandan tüm bunlardan korkup, o hep kaçındığım "sağlıkçı" insan tipi olmaktan da delicesine korkuyorum. aşağıdakilerden kesinlikle olunmayacak diye and içmiştim kendi kendime seneler evvel:

organik insan
ekolojik insan
spor insanı
ve hepsini içine alan "sağlıkçı insan"

ama bu kadar inorganik madde bünyemde nasıl bir etki yaratacak merak ediyorum.

-----------

işte böyle karman-çorman duygu ve düşünce sahibi bir insanım bugünlerde.

sanırım yakın geçmişte izlediğim d.lynch filmi böyle bir etki bıraktı üzerimde.

(bir sonraki yazıda if festivali izlenimlerimi anlatacağım, trailer ise burada)

istiyorum banane

2008-01-31T16:00:00.000+02:00

gitmek istiyorum, bilmediğim sokaklarda yürümek, etrafa bakınmak, fotoğraf çekmek, alışveriş yapmak, güzel içkiler içmek istiyorum.

yürümekten çok yorulmak istiyorum, çalışmaktan değil...

müzelere gitmek istiyorum...

hazır birşeyler istiyorken, bunu da istiyorum. hep istiyorum. canım çok sıkıldığında, boğulduğumda açıp burada çektiğim/iz fotoğraflara bakıp rahatlıyorum. böyle bi yer bulduğum/uz için de mutluyum.

şahane yaa

2008-01-22T21:01:00.000+02:00

bu kadar hoşgörüsüz ve kompleksli olabilmemiz nasıl açıklanabilir?

yuh

bitti

2007-12-31T17:49:00.000+02:00

açıkcası bitti diye seviniyorum
ama bir yandan da endişeliyim, çünkü biliyorum bir defterin sayfası gibi değil hayat. tertemiz bir sayfa açılmayacak, herşey kaldığı yerden devam edecek.
çok ama çok yorucu, üzücü, karmaşık, uzun bir yıl oldu 2007.
2008'in sadece daha dingin geçmesini bekliyorum. sevdiklerimin hep yanımda olmalarını istiyorum. bir de umut etme ve hayal kurma yeteneklerime tekrar kavuşabilmeyi...

FESTİVAL İNSANLARI

2007-10-15T11:58:00.000+03:00

nedir bu istanbulluların festival açlığının sebebi?
bilmiyorum.
nasıl ki bir “istanbullu” köy yaşamına, organik gıdaya, çimene hasretse, istanbul’a ordan - burdan dönerken yol üzerinde satılan sebze-meyvelere nasıl saldırıyorsa, festivallere de aynı şekilde hücum ediyor.
olaylar çok farklı ama “istanbullu” tepkisi aynı.
örneğin filmekimi. biletler talan edilmiş, 2 günde bitmiş. hele bir de festival kataloğunda şurdan özel ödüllü, burdan izleyici ödüllü, ordan mansiyon ödüllü yazıyorsa bir filmle ilgili satışa çıktığı an bitmiş biletler.
herkes üzgün emek sinemasının önünde, yetişemedik, izleyemeyeceğiz diye.

- “yaaaaaaaaa kusturica’nın filmine yer yokmuş yaaaaaaaaaaa”
- abi kim-ki duk filmini kaçırdık işte...
- kim??
şeklinde ağıt yakanlar beyoğlunun her yanında.

korkmayın, her sene filmekimindeki filmlerin çoğu sonradan gösterime girmedi mi??
filmkasımı’nda izlersiniz.
hem istanbulda festival çok – filmekimini kaçırırsanız film festivali var, If var, jazz festivali var. var da var. kesin birisine dahil olursunuz.

son olarak 2 days in paris’e fazla bileti olan varsa haber versin, yakın bir tanıdığım var da izlemek isteyen :)))

"kıyıda köşede" kalmış tatil anıları

2007-09-19T09:04:00.000+03:00

foçadaydim yine gecenlerde - "nefes almak" için
bu yaz ikinci
toplamda 4. kez gidişim tatil için
orada olmayı seviyorum
oradayken mutluyum - sahilde yürürken, bira içerken, rüzgardan donarken, ahh burda bir evim olsa diye hayal kurarken, dondurma yerken, sevgilimin elini tutarken, güneş batarken, gazete okurken, sarhoşken...hep mutluyum
buradaki gibi huysuz, sinirli, mutsuz, kaşları çatık değilim
orada gülmek, buradaki gibi sadece bir dudak hareketinden ibaret değil benim için
ama yine buradayım işte :(

foça'da hep aynı şeyleri yaptık tabi JR. ile birlikte - bkz. tatil keyfi
ama bu sefer oraya gidiş sebebimiz sadece tatil değildi, 7. Foça Uluslararası Rastgele Balıkçılık Festivali için gitmiştik - hatta gezi sponsorumuzdu festival!!!

detaylara girmeden az sayıdaki fotoğraflara geçiyorum -

festival nedeniyle iki konser vardı foça'da. ilki bülent ortaçgil konseriydi, diğeri de İzmir Senfoni orkestrasından 3 tenörün konseri.

ikisi de süperdi.

b.o çok tedirgin çıktı sahneye, beni kimse tanımaz, şarkılarımı duydunu mu hiç diye sordu? duymak ne demek ezbere biliriz dedik, her şarkıda ona katılarak. çok keyiflendi b.o, eh biz de tabi (biz: seyirciler) :)

becerebilirsem konser kayıtları var elimde, onları da yükleyeceğim.

1 günlüğüne de alaçatıya gittik, alaçatı çok iğrenç, ögh.

kimse gitmesin oraya, tikitoş olmuş herşey - nişantaşı&b.caddesi&arjantin karışımı sosyetik bir yer olmuş orası ve ege köylüsü bu durumdan çok etkilenerek evrimleşmiş, değişik bir tür olmuş.

her köşede bir müşteriyi kovalayan, paylayan bir garson, antikacı görebilirsiniz.

JR itiraf ediyorum alaçatıya gitmemizin ana sebebi işte budur :)

sevgili crick,

2007-08-31T11:19:00.000+03:00

canım arkadaşım crickin doğum günü bugün

rizelidir kendisi

ispat etmiştir herkese neşesini, enerjisini

c ile başlayan bişi bulamadım

kelimeler yetmez seni anlatmaya zaten

senin için akrostij şiir yazdım doğum günü hediyesi olarak, aa hayır hayır ben yazmadım çin'den getirttim!!!

doğum günün kutlu olsun, nice yıllara...

bir sonbahar sevdalısının özlemini çektikleri:

2007-08-28T08:51:00.000+03:00

sabaha karşı üşüyerek örtünmek
hava tam aydınlanmadan uyanmak
yağmurun ıslattığı toprağın kokusunu almak
evden çıkarken ince bir mont-hırka giymek
çantaya küçük bir şemsiye atmak
sabahın köründe güneş gözlüğü takmak zorunda olmamak
çorap giymek
köprüden geçerken denizin üzerinde nem bulutu görmemek

neyse ki özlem bitti :)

bugün annemin doğum günü*

2007-08-27T12:49:00.000+03:00

evet bugün anneciğimin 60. yaş günü.

son üç haftada hayatında hiç üzülmediği kadar üzülmüş ve hiç dökmediği kadar gözyaşı dökmüş canım annem,
doğum günün kutlu olsun.
herşeyi en kısa zamanda atlatacağız senin bize verdiğin güçle.

şimdi babam kıskanır benim fotoğrafımı neden koymadın diye, tabi ki defne de, bu sebeple buyrun bakalım:

bu da bloga fotoğrafımı koymadığımı söyleyenler için gelsin :)

* tüm fotolar dün akşamki erken kutlama yemeğinde çekilmiştir.

uykusuz gecelerin getirdiği sıkıntı

2007-08-09T12:00:00.001+03:00

bu hafta her gecem uykusuz geçti neredeyse
ya hiç uyuyamadım ya da çıt sesine uyandım
yatakta döndüm durdum

sıkıntılıyım çok
ve merak içindeyim hayatımın bundan sonraki bölümünün nasıl olacağını konusunda

hayatımdaki her ayrıntının maddi ve manevi sorumluluğunu tek başıma üstlenebilecek miyim

işte bu soru - ve pek tabi cevabı - uykusuz gecelerimin sorumlusudur

yorumsuz

2007-08-02T14:23:00.000+03:00

offf çok sıcak

2007-07-19T21:59:00.000+03:00

çok çok çok sıcak bu gece...
aptal gibi koltuğa yapıştım kaldım, beynim sütlaç oldu galiba
tv'de sürekli reklam izliyorum, ne saçma reklamlar yapmışlar ben izlemeyeli
brrr kola mesela korkunç olmuş
sonra maden suyu cam şişede temalı reklamcılığın yüz karası reklam
hmm birde aval aval "buuuzzz" diyen bi kız var
offf çok kötü
hepsi serinlik temalı anladık ama çok kötü esprilerle bu serinliği izleyiciye hissettirmek olmuyor!!!
üff çok sıkıldım.
bir foça serinliğine ihtiyacım var - buzzzz - duyurulur!!!

rome alone_2

2007-07-12T20:36:00.000+03:00

rome alone_1

2007-07-10T15:53:00.000+03:00

ilginç bir takım olaylar zinciri sonucu geçen hafta cuma romaya gidip dün gece döndüm.
dört gün tek başıma romada tatil yaptım
elbetteki yanımda birileri olsaydı - sevgilim, ablam, arkadaşlarım - çok çok daha keyifli olurdu bu kısa tatil ama
şunu farkettim orada yaşadığım, tattığım, gördüğüm herşeyi paylaşmak istediğim birileri var hayatımda
bunun farkına varmak çok büyük bir mutluluk verdi bana
geziden kalan en güzel ve anlamlı şey de bu oldu

six feet under hakkında kısa yazı

2007-07-02T16:31:00.000+03:00

bu da bitti.
pazar akşamlarının uykusuz bırakan dizisi 6 feet under, dün akşam sezon finali ile veda etti ekranlara.
oldukça değişik tarzda yapılmış, her bölümü birbirinden bağımsız da izlenebilecek, oyuncuları, müzikleri, konuları, çekimleri oldukça başarılı, sinematografik bir diziydi.
ama final bölümünün finali eğreti ve sakil kalmıştı bence.
ölüm üzerine olan bu dizide ana karakterlerin nasıl ve ne zaman öldüğünü gösterme fikri çok yerindeydi ama çok özenilmemişti bu kısımlarda. karakterlerin yaşlı halleri doğallıktan çok uzaktı, makyaj kötüydü, anlatım şişirmeydi.
ama tabi son bir bölümü beğenmedim diye dizinin geneline kötü diyecek biri değilim, bunca yıllık hukukumuz var bu diziyle.

everthing ends...
artık izleyecek dizi de kalmadı elde.

Exploring Origami – Episode 2

2007-06-27T08:37:00.000+03:00

Kısa origami maceramdan elde ettiğim deneyimleri origamiye yeni başlayacaklar için burada kaleme alıyorum. İşte başarılı bir origamiye giden yol:

1) Aldığınız referans kitap çok önemlidir. Benimki gibi mini minnacık bir kitap alırsanız yandınız. Bir kere kitabın sayfalarının açık kalmasını sağlamak için sayfaların her bir yanına bir takım ağırlıklar (e.g. cep telefonu, kumanda) koymak gerekiyor ve her sayfa çevirişte bunları al, tekrar yerleştir bir de kağıtları katla çok zor iş. Sayfaları kolay açılır ve açıldığı gibi kalan kitaplardan edinilmesi önerilir.
2) Sayfaları kolay açılır kitabınızın ilk sayfalarını muhakkak okuyunuz. Benim gibi amann geç buraları yaa ne okuycam kağıt tipleri, aletler filan demeyin. Gerekli ki yazmışlar.
3) Adam gibi masa üzerinde oturarak çalışın. Yatağa iki seksen uzanarak bu iş olmuyor.
4) Cetvel, maket bıçağı vs. kullanmaktan çekinmeyin. Gözüm kağıdı ortalar ya da dişimle köşeleri düzeltip elimle koparırım diye geçirebilirsiniz içinizden ama olmuyor.
5) Sabırlı olun.

Yazı dizimiz bitmiştir.

kağıt katlama sanatı -1

2007-06-20T14:45:00.000+03:00

yaklaşık 1 ay önce kitapçıda görüp aldığım origami kitabımı sonunda elime aldım ve ortaya aşağıdaki şahaserleri çıkarttım.

ilk denemem bu oldu:
tabi bunun bir şapka olduğunu söylemem gerekiyor sanırım :)

ardından uzun boyunlu bir kuğu yaptım: (arka tarafına göz de yaptım kalemle ama çok çirkin oldu)

En son olarak da kitapta şekerlik diye yazıyordu ama ben yaparken bunun başka birşey olduğunu hatırladım:
Şekerliği ters çevirince de küçükken oynadığımız bir oyun geldi aklıma. İçine meslek isimleri filan yazılıp parmaklara takılır, söylenen sayı kadar hareket ettirerek fal bakardık. Bir adı var mıydı hatırlamıyorum ama şöyle birşeydi:

origami ile ilgili duygu ve düşüncelerimi bilahare ileteceğim...

2007-06-04T16:56:00.001+03:00

eskinin bir anda unutulabilmesi
yok sayılması

ne kadar kolay, ne kadar kolay harcayabiliyoruz biriktirdiklerimizi, anılarımızı
garip
bunları
düşündükçe tüylerim ürperiyor

fwd tuşu basılı kalmış, herşey ileri sarıyor sanki
geride kalanları da silerek

söylemiştim (edited)

2007-05-16T16:35:00.000+03:00

edit: fotoğrafa kendimi de ekledim. artık kim kimdir onu da siz bulunuz plz.

istanbul'da trafik durumu

2007-05-01T08:40:00.000+03:00

istanbul'un trafiği bugün bombok.

anadolu yakası'ndan avrupa yakasına geliş istikametinde trafik durmuş halde. insanlar arabalarından/servislerinden inmiş emniyet şeridinde yürüyorlar/ sigara içiyorlar.
bütün yolları kapama, otobüs, vapur, metro, tramvay seferlerini iptal etme fikri çok dahice. başta valimiz olmak üzere tüm "büyüklerimizi" kutlamak isterim.
keşke yakın illerden 1 mayıs için istanbul'a getirilen 3000 adet takviye polis gücü arkadaşları yormasaydik zira kimse - (ki buna provakatif gruplar da dahil oluyor) - meydanlara ulasamayacagindan bugün herhangi bir gösteri de olamayacak bence.

çeşme 2007

2007-04-19T16:04:00.000+03:00

sahi biz neden bu kadar mutsuzuz??

2007-04-05T08:16:00.000+03:00

perihan mağden yazmış bugünkü köşesinde (radikal), saat 08:20 itibarıyla 314 kişi okumuş (1’i benim).

yazıyı sevdim, sünger bob’u da çok severim. eh bu aralar pek yazacak birşey de bulamıyorum. sayfayı tıkladığımda güzel bir şeyler olsun istedim...

merhaba, ben bob :)
....

Sünger Bob neden mutlu? Sahi, biz neden mutsuzuz?

Perihan Mağden

05/04/2007 (314 kişi okudu)

Bi kere Sünger Bob (Sponge Bob, namı diğer) Bikini Adası'nda yaşıyor. Türkiye Cumhuriyeti'nde değil. 'Bikini Adalılığı alenen aşağılamak' diye bi suç yoktur Bikini Adası'nda. Hoş, başka ülkelerde de yok; çok genelgeçer bi şekilde ('Kanıt ver, örnek göster' dendiğinde duymazdan gelerek) başka yerlerde olduğunu ara ara savunsa da 301 Çiçek(ler.) Bikini Adası isminin dahi mutluluk katsayısını durduk yerde çarpıcı bi etkisi var yani. Günlük güneşlik bir yer Bikini Adası. Sponge Bob'un evi de ananas şeklinde. Oysa komşusu Ahtapot'un evi bi totem kafası şeklinde. Evet, Ahtapot da Bikini Adası sakinlerinden, ama o mutsuz. Hep asık suratlı. Hep bi şeyler düşünüyor, kaygılanıyor, vehmediyor. Neşeli komşusu Sünger Bob'dan da şikâyetçi, hayatından da. Demek Bikini Adası'nda yaşamak, mutlu olabilmek için tek başına yeterli olmuyor. Sünger Bob bi kere işini çok seviyor. Ateşlenmişse ve işe gidemeyecek durumda ise kahroluyor, kahroluyor. İşi de iş olsa! Yengeçburger'de bütün gün burger yapan/bulaşık süngeri olarak çalışan biri için bu işine sonsuz bağlılık, bu kesilmeyen coşku, iştaha akıl alır gibi değil tabii ki. Ama Sünger Bob'u aklımız almadığı için de seviyoruz, her türlü akıl/izan/mantık sınırlarının ötesinde, yalnızca yaşamaktan bu denli mutlu olduğu için. Kendine ve hayatına saygılı biri Sünger Bob. Yalnızca sevgi dolu değil, saygı dolu da yani. Açık kahverengi şortunun üstüne daima gıcır gıcır ütülenmiş (kısa kollu) bir gömlek, kırmızı bir kravat, pırıl pırıl siyah potinler, dizine kadar uzanan beyaz (soket yani) çoraplar- Sponge Bob bu üniforma giysisi içinde ne denli özenli, ne kadar bakımlı biri. Ona hayran olmamamızın imkânı yok. Gıpta ile bakmamamızın. Bu kadar saçma (nedensiz?) bir mutluluk içinde olan biri, bizlerde nasıl duygular uyandırabilir ki? Evet 'sillybilly'nin (zırva Niyazi?) teki Sponge Bob. Ama bu nedenle de gönül alıcı, gönül çelici. Yengeçburger'deki biteviye işi de, huysuz patronu da, ondan illallah eden komşusu Ahtapot da hızını kesmiyor, kesemiyor, o daima şarkılar/şakalar/dans havaları. Bi de tabii mutluluğunun en önemli nedeni: Patrick. En yakın arkadaşı, komşusu Patrick uzun bi don/şort arası kıyafetini hiç çıkartmıyor. Yani hiç giyinmiyor Patrick. O denli tembel, üşengeç, boşverici ve gamsız. Aptal da. Ama harikûlade 1 arkadaş Patrick. Daima Sünger Bob'un yanında. Gey bi çift oldukları dahi rivayetlendi bir ara. Biliyorsunuz, yasaklanmaya çalışıldı Sünger Bob, "Yani bu kadar gey bi çizgifilm kahramanı da- pes yani!" diye. Tamam aseksüel filan olabilirler. Ya da hayatın latan döneminde çakılıp kalmış. Haddinden fazla neşeli olan, zaman zaman beyaz/baba modeli donuyla da gördüğümüz Sünger Bob'un, Patrick'le eşcinsel bir çift oluşturduğunu ima etmek- Biraz 'fazla' olur yani onların o basit/güzel/çocuksu dünyaları için. Ananasın altında Freud aramak niye? Bırakalım Patrick'le Sünger Bob'un cinselliği 'çocuk çocuk', 'güdük güdük', 'darma dağınık' kalsın. Fazla analiz sütü de bozar, çizgi dünyaların kendine has masalsı zarafetini de. Evet, yanıbaşında sürekli Patrick olmasaydı, bu denli mutlu olamazdı Sünger Bob, eminim. Bi episodda mesela sabahın köründe bahtsız komşu Ahtapot'un evine damlıyor Patrick'le Sünger Bob. Başlıyorlar coşku içinde bağırmaya 'Doğum günün kutlu olsun! Doğum günün kutlu olsun!' diye. Ama nasıl bi neşe! Ahtapot yatağında doğruluyor (zorla uyandırmış oldular zira), "Yettiniz ama!" diyor. "İkide birde 'Doğum günün kutlu olsun!' yapmanızdan bıktım. Defolun gidin evimden!" Yani bu zırva şakayı habire yapıyorlar Ahtapot'a. Ahtapot da deliriyor, deliriyor! Ama sonunda aynı kendine benzeyen son derece saygılı/saygın/sessiz/efendi/vazife şinas vatandaşların yaşadığı (birörnek zaten tipleri de: hepsi ahtapotlar) bi yere yerleştiğinde, kısa zamanda sıkılıyor, bunalıyor, koşa koşa eski evine, Sünger Bob'un yanı başına dönüyor: Ne yaparsa yapsın, münasebetsizlikleriyle onu ne kadar kızdırırsa kızdırsın- hayat dolu Sünger Bob. Yaşama sevincinin cismanileşmiş (denizsüngeri) hali.

Ha, bir de Bikini Adası denizin dibinde. Karanın üstünde mutluluk mümkünat haricindedir belki de.

¿

2007-03-27T18:18:00.000+03:00

bardağın ne kadarı dolu ne kadarı boş??

karar vermek ne kadar zor...

dün gece yüklemeye çalışılıp başarısız olunan post

2007-02-27T15:40:00.000+02:00

EDIT: gece 2:30 gibi sızıp sabah çalan alarmı duymadım, zar zor ayılıp apar topar evden çıktım.
evet giyecek birşey bulamadım, kurtarıcılarım siyah pant. + siyah kazak ikilisiyle evden çıkıp, makyaj ve kahvaltıyı ofiste yaptım.
neymiş, ilk öğrendiğimiz kurallardan biri yine kendini valide etmiş: erken yatmazsak erken kalkamazmışızz. doğru.
erken yatarım erken kalkarım, üç yumurtayı sütle çırparım, tralaylaylom...

...

uyku tutmadı.
sabah 06.20’de kalkılacak, duş alınacak, saçlar kurutulacak ama illa dipleri ıslak kalacak, akabinde bademcikler şişecek. giyilecek birşeyler bulunacak – ki kıyafetlerimin çoğunu bir haftadır kuru temizlemede unuttuğumdan bu oldukça zor olacak, kahvaltı edilecek, makyaj yapılacak, saat 07:30’u gösterdiğinde evden çıkılacak.
saat 01:43 ve gözümü uyku tutmuyor.
2003146’dan bağlandığım gayet yavaş internet hattı vasıtasıyla sörf yapıyorum.
bazen diyorum ki bu blog için yazı yazma ve okuma işini fazla mı abartıyorum?? bir bağımlılık mı söz konusu? sorumluluk sahibi olmakla mı ilgili?? yoksa s/b hayatıma bir iki renk mi katmaya çalışıyorum??
neyse bu soruların yanıtlarını bulmak için çok geç bir saat...

---------

haftasonu “sis ve gece” filmini izledim. u.p.’nin zaten şahane bir insan olduğuna çok uzun zaman önce karar vermiştim. en çok karşılaşmadaki performansını beğeniyordum ama bu filmde çok başkaydı, aslında aynıydı ama başkaydı işte.

filmi de çok beğendim. her karesini, müziğini, oyuncuları, senaryoyu...

u.p.*

(*by muammer yanmaz, FK)

check list

2007-02-14T08:20:00.000+02:00

yitirilen

2007-02-08T08:27:00.000+02:00

çok sevdiğim, alıştığım, kendimi rahat hissettiğim çok az yer vardır. bunların başında evim gelir sonra da tek elimin parmaklarını geçmeyecek sayıda mekan. işte bunlardan biri dearkadaşlarımla sürekli gittiğimiz, özel günlerimizi kutladığımız, şahane yemekler yediğimiz, güldüğümüz, yayıldığımız sıcacık bir restaurandır, beyoğlu’nun ara sokaklarından birinde.

geçen cuma yine aynı sıcaklığı yaşamak için gittiğimde dünya başıma yıkıldı resmen. adı da dahil olmak üzere herşeyi değişmiş. en mutlu anılarımıza tanıklık etmiş, en güzel fotoğraflarımıza fon olmuş duvarlar post modern desenler ve resimlerle kaplanmış, müzik/konsept değişmiş, en sevdiğimiz tavuk yemeğinin bile adı değişmiş ve sanki tadı da.

moralim bozuldu, üzüldüm, kızdım bu düzene. kaybettim - kaybettik işte yine bir alışkanlığımızı.
üniversitedeyken sabah girip akşam çıktımız bir cafe vardı – Sanus. ne günler geçirmiştik orada. sonra okul bitince yolum düştü birgün oralara, Sanus geldi hemen aklıma, gittiğimde Sanus’un imaj değiştirdiğini, turistik bir cafe olduğunu görmüş ve çok üzülmüştüm. işte cuma günü de aynı şeyleri hissettim:

üzüldüm hem de çok :((

arkadaşlarıma hadi buluşalım diyemiyorum çok istememe rağmen, gidecek yerimiz yok çünkü...

sekiss

2007-02-02T13:27:00.000+02:00

üzerinden kaç sene geçerse geçsin, yıllar sonra o günü düşündüğümde, herşeyi anı anına hatırlayabildiğim tek gün bugün.

üstümüzdekileri, yapılan esprileri, yolda yürürken yüzüme çarpan rüzgarın hissini, bakışları, duyguları, herşeyi...

bu yıl kaç sene olduğunu soranlara söylerken çok sevimli olacağım:
sekkiss :)

bir alışveriş - bir fiş

2007-01-10T09:49:00.000+02:00

her ne kadar maddi bir olay olsa da ve bir o kadar sıkıcı, son dönemlerde yaptığım en melankolik iştir vergi iadesi için fiş yazmak.

geçen senenin muhasebesini yapmak, “burası baş başa kaldığımız yer, burası göz göze geldiğimiz yer” şeklinde derin ahlar çekerek anıları yadetmek gibi bir takım etkileri vardır bünyemde...

bol miktarda dedikodu da üretilebilecek bir iştir ayrıca. Eşten dosttan gönüllülük esasına dayanarak ve/veya tehditlerle toplanan fişler, itinayla analiz edilir, kim neler almış, nerelere gitmiş, nasıl yaşam alışkanlıkları var diye. mesela 65 yaşındaki uzak akraba bir teyzenin neredeyse tüm emekli maaşını leblebiye yatırması şaşkınlık yaratırken, sevgilinin aşırı sigara tüketimini belgeleyen fişler üzüntü yaratır.

tabi bir de yaptığım harcamaları analiz ederim. alın terimle kazandığım paramın % 80’ini araplara kaptırmışım mesela geçen sene. bu araplara akıttığım paramın da %80’i starbucks’a gitmiş. hayır anlamadığım bu kadar kafeini metabolizmam nasıl kabul etti.

son olarak da "bir alışveriş - bir fiş" sloganlı reklam/skeç kampanyası tarihte kara bir lekedir kanımca.

depressive forever

2007-01-08T17:44:00.000+02:00

Yarı yolda bıraktığımız tasarılar, hayal bile etmeye cesaret edemediğimiz özlemler, içimizde ukte kalanlar ve hayaller, hırslar ve hatıralar...Vazgeç hepsinden. Kapan kendine, kendi içine. Zira dünya kötülüklerle dolu bir kara ormandır. Fitne fücur diz boyu baksana. Hele kadınsan aman dikkat et üstüne başına, adımına adamına, sen en iyisi hiç çıkma, hiç koşturma, otur oturduğun yerde, büzül kal benimle, tortop olalım, ne olur ne olmaz, kabuğumuzdan ayrılmayalım.

...

“Eliiiif, pabucu yarım, çık dışarıya oynayalım, gel de seni biraz hırpalayalım, şayet hırpalanmazsan biz de seni dışlayalım...Eliiiif, pabucu yarım!”

E. Şafak
Med-Cezir - Evham Hanım

ikibinyedinin ilk postu

2007-01-04T13:03:00.000+02:00

bu ikibin yedinin ilk postudur.
sabah yediğin senenin ilk tostudur.
kızılay kara gün dostudur.
orman ne güzel ne güzel.

***

işte heyo geliyor dediğimiz yeni yıl geldi, aslında bir şey değişmedi ama herşey değişmiş, resetlenmiş gibi yapıyoruz hepimiz.

yeni kararlar aldım bu sene için, belki buraya da yazarım ve böylece yapmak zorunda kalırım eşe dosta ilan ettim diye.
yeni bir defter aldım, yapılacak işlerimi yazmak için. ve kalbim kadar temiz sayfalarına toplantı notlarını kaydetmek için.

yeni yıl yeni yıl hoşgeldin yeniyıl...

objection, objection, objection!!!

2006-12-27T13:08:00.000+02:00

Fotoğraftaki kadınların ayakkabı modellerinden (özellikle topuklardan!) de anlaşılacağı üzere birkaç sene önce deliler gibi izlediğim ally mcbeal dizisini business channel'da gördüm dün akşam ve oturup izledim tekrar. çok hoşuma gitti izlemek. ne furyaydı yaa o zamanlar ,her kadın kendi içinde bir ally bulmuştu.

dizide o kadar çok take away kahve içilirdi ki sonrasında burada açılan starbucks'ların bu kadar tutmasının ana sebebidir bence bu dizi...yani diyorum ki eskiden ne diziler vardı ahh ahh...

tv kanallarından/yöneticilerinden rica ediyorum bir de bu diziyi tekrar yayınlayın, lütfenn, nolurrr:

ortaya karışık

2006-12-25T15:39:00.000+02:00

kuaförden çıktım şahane, eve geldim yıkadım bok gibi.
nedir bu? Evet evet kahkül.

geçen hafta moralim bozuk diye – tipik kadın davranışı- gittim dalgalı saçlarıma kahkül kestirdim. fönlüyken süper şahane oldu ama eve gelip yıkayınca her bir perçem farklı bir doğrultuda hareket etti. yakında ikinci bir depresyon sebebi olacak kahküllerim, öyle bir his var içimde.

bel fıtığımdan bahsetmiştim daha önce. binbeşyüz doktora gittim, hepsi farklı bişi söylediler. şu an tüm neredeyse sırtımı kaplayan iki-üç parmak kalınlığında sert plastik bir korse takıyorum. hamile pantolonu aldım işe eşorfmanla gelmiyim diye, o derece büyük bişi yani. takmadan tüm gövdemi pudralıyorum, üstüme upuzun penye bir fanila, üzerine de korseyi takıp bir balerin edasıyla dimdik yürüyorum, oturup kalkmak bir işkence, frida gibi oldum.

neyse işte canım çok sıkkın. h.sonu neredeyse sürekli yatay pozisyondaydım, bol bol kurdum kafamda olabilecekleri, ağladım durup durup şimdi sıçramak istesem sıçrayamam, dans edemem, koşamam diye, sevgilimle, ablamla, abimle, babamla kavga ettim, herkesi tersledim. ee napiyim yüzde elli refleks kaybım var sağ bacağımda herhalde, agresifim. bi de film izledim, önce sekreteri izlemeye başladım, cd bozukmuş yarısında kaldım (yaşasın korsan cd!!), sonunu bilen varsa anlatsın merak içindeyim. filmdeki kız sürekli mor giysiler giyiyordu, hemen aklıma işyerinde hergün mor kıyafet giyen kız geldi, acaba kesiyor mudur kendisini diye, tövbe. neyse film yarım kalınca françois ozon filmi izledim – veda vakti – kanser bi abinin ölmeden önceki son günleri ana temalı, tipik ozon filmiydi, pek iyi geldi yani içimi açtı!!! bir posta da filmin sonunda esas oğlan ölünce ağladım.

on-onbeş gün önce biri sorsaydı yeni yıldan beklentilerin ne diye, upuzun bir liste sıralardım bir nefeste ama şimdi sadece şu bela fıtıktan kurtulmak istiyorum, fıtık etti çünkü beni.

uff, aslında şu an genel müdüre bir rapor hazırlamam gerek ama canım istemiyo hiç. ee napiyim yüzde elli refleks kaybım var sağ bacağımda + yüzde elli güç kaybı. asabiyim.

haftanın sözü: koç allianz özel sağlık sigortası olacağına insanın bir SSK karnesi olsun.
(bi bok ödemedi sigorta, hepsi bana girdi. gözüm gibi baktığım, büyüttüğüm yurtdışı tatil fonuda heba oldu bu uğurda, off offf...)

pazar konseri

2006-12-17T14:54:00.000+02:00

ne zamandır özlemini çektiğim bir pazar günü geçiriyorum. yapmam gereken bi iş, yetişmem gereken bi randevum yok. çok huzurluyum.
sabah abimlere kahvaltıya gittim, upuzun bir kahvaltı, ardından gazeteler, üstüne kahve+fal - ay doğdu haneme.
sonra sevgilime geldim, bana hint usulü tavuklu yoğurt çorbası yaptı hastayım diye. bol kişnişli, mmm şahaneydi. knorr'un yeni hazır çorbaları çok başarılı, akşama da frenk maydanozlu kremalı yabani mantar çorbası içeceğiz.
ama grip değilim ki ben çorba iyi gelsin - bel fıtığım var. evet zaten tahmin ediyordum 3 haftadır belimdeki ve bacağımdaki ağrının geçmemesinden. dün doktora gittim, acil mr dediler, çektirdim. sonuç: ameliyat gerektirecek derecede bel fıtığım varmış. pzt doktor doktor gezeceğim artık.

yazacağım bir sürü şey var ama şu an bir F klavyeyle yazmaya çalışıyorum, işkence gibi yani daha fazla dayanamayacağımmmmmm....

34 BM 9205

2006-12-06T08:57:00.000+02:00

34 BM 9205 plakalı Hyundai marka aracın canavarı, sana sesleniyorum.
Eğer bir daha en sağ şeritte olup sağa dönmek için iyice sağa yanaşmış bir araca soldan çarpmak gibi bir mucizeyi gerçekleştirirsen, öyle dün akşam yaptığın gibi hayvanlık yapıp kaçma.
medeni ol, vicdanlı ol, insan ol...
ya bir refleksle sağa bariyerlere kırsaydım direksiyonu, araba savrulsaydı, takla atsaydı, o zaman da mı gazlayıp kaçacaktın??
tabi plakanı polise bildirdim, trafik mahkemesine de başvuracağım - bir daha aynı hayvanlığı yapma diye.

adım adım mutluluk

2006-11-27T12:56:00.000+02:00

tüyo

2006-11-22T15:07:00.000+02:00

“amann boşverin stress-management’ı, time-management’ı, size çok daha güncel ve kesin sonuç alacağınız bir konuda bilgi vereyim”
diyerek konuyu değiştirdi bugün dinlediğim seminerde Üstün Dökmen ve başladı erkek yönetimini anlatmaya. bir erkekle anlaşmanın en kolay yolu verdiği kurallara uymakmış, sonuç garantidir diyor Üstün Dökmen.

veee – davullar çalsın – işte mucize formül:

önüne bir yemek koy + ütüsünü yap+ anasını öv = man-management

işte olay budur. hanımlar bilginize

karman

2006-11-20T14:39:00.000+02:00

sevgili blog,

hiç nereden başlayacağını bilemediğin zamanlar oldu mu hayatta??
farklı noktalar arasında koşuşturup dururken çok sıkıldığın, yorulduğun ve kızdığın oldu mu peki??
hani eskiden çocuk dergilerinde, bulmaca eklerinin en sonunda br oyun vardı, birbirini takip eden numaralardan oluşan. noktaları birleştirince ortaya farklı farklı şekiller ortaya çıkardı ya, örneğin bir fil ya da araba oluverirdi 1’den 43’e kadar tüm noktaları birleştirdiğinde ya da ne bileyim belki bir paten. işte kendimi o oyundaki kaleme benzetiyorum bu aralar. sürekli bir noktadan bir noktaya hareket eden. biri kuşbakışı baksa yukarıdan, ortaya çıkan şekil ancak bir yumak olabilir, bir kedinin oynayıp bir kenara attığı, karman çorman...
hiç böyle hissettin mi sen de sevgili blog??
karnın ve miden arasında kocaman bir ağrıyla dolaştın mı??

esaret

2006-10-31T10:03:00.000+02:00

şu an bulunduğum yer kesinlikle bugün olmak istediğim yer değil.

şu an yaptıklarım ise kesinlikle bugün gerçekten yapmak istediklerim değil.

EDIT: Bana bu yazıyı yazdırtan derin bir buhran dönemi değildi, sadece o gün için işyerinde olmak yerine önce evde miskin miskin takılmak, ardından sinemaya gitmek, arka arkaya birkaç film izleyip gerçek dünyadan kopmak, bol bol mısır yemek, kola&kahve içmek, kendi kendime koşturmadan bişiler yapmak istemiştim. fyi :)

Hayat bayram ol-ma-sa

2006-10-27T09:06:00.000+03:00

bütün dünya buna inansa bir inansa
hayat bayram olsa
insanlar elele tutuşsa birlik olsa
hayat bayram olsa

emel solo kariyerinde mi icra etti bu şarkıyı yoksa erdal’la birlikteyken mi hatırlayamadım şimdi. yaa bir de erdal vardı di mi? noldu ona?

işte bu şarkı kadar sıkıcıydı bu bayram benim için, tıpkı diğer bayramlar da olduğu gibi. öncesinde “oohh 5 gün tatil” diye göbek atmama rağmen yine çok sıkıldımmm yıllardır aynı şeyleri yapmaktan ve aynı diyalogları tekrarlamaktan. Oysa ki ben de isterdim “bir kısım blogger gibi” thailand olsun, phuket olsun, bali olsun eh hadi olmadı en azından bir italya bayram turu satın alayım bir turizm acentasından :)

neyse işte benim bayramımda aile saadeti içinde, bol bol yemek yiyerek, dejavüü hissi yaratan diyaloglar arasında geçti:

- saçların ne güzel olmuş, bu kesim çok yakışmış sana
- kilo mu verdin/aldın biraz?
- valla işler çok yoğun işte
- çok hayırsızsın yani toti, aynı şehirde yaşıyoruz ama yüzünü bayramdan bayrama burda görüyoruz.
- haklısın arayamadım yaa, iş-güç işte, fırsat bulamıyorum (iç ses: ulan ne zaman görsen aynı şey, sen ara madem görüşmek istiyon, ben istesem ararım di mi ama)
- yaa anne bu sarmanın etlisini de yapsak, ne dersin??
- ben pijamalarımla otursam bütün gün!!!
- istanbul yaşanacak gibi değil artık, hele trafik yok mu, her gün daha da beter oluyor
- n’olacak bu memleketin hali (babamın en sevdiği konu başlığı!!!)
- artık ağzıma tek lokma tatlı koyamam
- bizim çocukluğumuzda daha güzeldi sanki buralar
- yok henüz düşünmüyorum, daha küçüğüm ki ben, - ne yaşıtlarımın çocuğu mu oluyor?
- amma salaktık/yaramazdık yaa, sen saklambaç oynarken balkondan düşüp bacağını kırmıştın...ee bana mı diyon sen de yatakta zıplarken düşüp kafanı radyatöre çarpmıştın da kaşın yarılmıştı...
- ben onunla yatmam aynı odada, horluyor/dişlerini gıcırdatıyor
- hiç değişmemişsin yani (bu hala gıcıksın demenin kibar yolu)
- anne her gün toz almaya ne gerek var ki, abartma lütfen
- hey bee ne günlerimiz geçti burada

sonuçta 5 gün rüzgar gibi geçti, eser miktarda enerji depolayarak – ki onu da dün harcadım çatır çatır- günlük hayata geri dönüldü. Hemen takvimler açılıp önümüzdeki bayram tatilleri kontrol edildi. 29 ekimin pazara geldiği, yılbaşı ve kurbanın birleştiği görülünce okkalı bir küfür sallandı.

bir “to do list” yapıldı, ona da okkalı bir küfür sallandı.

kasım’da geliyor zaten. en sevmediğim aydır kasım, diğer 11 ayı hiç ayırt etmeden severim ama kasıma gıcığım.

neyse ki bugün cuma yoksa bünyem bu kadar olumsuzluğu kaldıramazdı nokta

1 kelime 1 işlem

2006-10-18T09:02:00.000+03:00

nobran: davranışı kaba, sert ve gönül kırıcı olan, nadan (TDK)

cümle içinde kullanalım: "ama bu aralar çok nobran oldun sen berkalp"

ilk sıkraabıl oyununda ne yapıp ne edip yazılacak bir kelimedir (bunun karşılığı gerekirse "taş" çalmaktır, ee ne de olsa ilk öğrendiğimiz oyun elin sıkrabılı değil taşlı okeydir). şimdiden anlamını yazayım da sonra sorun çıkmasın...

1 kg pamuk 1 kg demirden ağırdır artık :)

2006-10-13T08:33:00.000+03:00

o kadar sevindim ki pamuk'un nobel ödülü almasına...

tüm o politik yorumlar, fransa'nın ermeni soykırım yasasını kabul etmesi, orhan pamuk aleyhine açılmış davalar, hiçbirinin önemi yok bu noktada. bunların hepsi elenir gider zaman içinde ama 50 sene sonra da orhan pamuk, nobeli alan ilk türk olarak kalacak o listede - ki o listede steinbeck, hemingway, marquez, octovia paz, günter grass, hermann hesse, t.s. eliot, albert camus gibi isimler var...

kendi şehrimin sokaklarını anlatan, kara kitap'la hayatı algılayışımı değiştirmiş, sokakta yürürken rastlayıp, konuşabileceğim, anadilimde yazan bir romancı orhan pamuk ve nobeli aldı...

o kadar sevindim ki pamuk'un nobel ödülü almasına...

vay

2006-10-12T15:12:00.000+03:00

cevap için tık: The Announcement of the Nobel Prize in Literature!

nazlı yarim haber salmış

2006-10-12T09:48:00.000+03:00

Simiole ve HMF'in bloglarında gördüğüm "kendi kasetini kendin yap" temalı postları bana eski bir anımı hatırlattı, ben de hemen kolları sıvadım tabi.

bundan 5-6 sene önce manitayla bursa real'deyiz. JR promosyon kaset sepetlerini karıştırıyor her zamanki gibi. Baktım beni çağırıyor ama bi gariplik var, gülüyor ama morarmış bi halde, yanına koştum tabi hemen noluyo diye, işte o an, promosyon sepetinin başında kaset kapağını görür görmez beni bir gülme tuttu ama nasıl, marketi inlettik, sinirimiz bozuldu, herkes bize bakıyor, ben ayakta duramıyorumm falan filan...
neyse zar zor olay yerinden ayrıldık ama abartmıyorum en 3 gün boyunca güldük bu kasete, hala da lafı geçtiğinde kıkırdıyoruz.

buyrun işte Güneş Plak iftiharla sunar : Resul Balay

Papyonuna hastayım Resullll!!!

O kaseti niye almadık ki yaa??

pel's bday!!!

2006-10-11T09:42:00.000+03:00

iyi ki doğdun canım pel...

hadi üflesene :)

.

2006-10-09T08:47:00.000+03:00

hergün gazetelerde okuyup haberlerde izlediğimiz ve kendi başımıza gelmez sandığımız kap-kaç terörü, bizim de başımıza geldi.
iki şerefsiz güpe gündüz akan trafikte ablamın arabasının sağ camını patlatıp, çantasını alıp kaçtılar. arabayı servise götürdüğümüzde- ki saat henüz 13.00 idi - o servise gelen 7. kurban olduğumuzu söylediler bize. belli ki cumartesi günü yoğun bir çalışma içindeydi kapkaçcılar.
olay aşırı sinir bozucu ama daha da sinir bozucu olan polisin tavrıydı bence, yakalanamaz mı bu kapkaçcılar diye sorduğumda polis bana, "çantayı alıp hacı hüsreve kaçıyorlar, duymuşsunuzdur oraya giren geri çıkmaz, bizi de evde çocuğumuz bekliyor, napalım yani??" dedi.
napalımm!!!
hiç.

şu aralar

2006-09-28T17:21:00.000+03:00

sevdiklerim: pide-güllaç
sevmediklerim: iftar vakti trafiği, açlıktan trafikte delirmiş şoförler, ağız kokusu
sinir olduklarım: tüm turkcell reklamları-turkcell-im şarkısı
en çok güldüğüm: işyeri tuvaletine koydukları "kemal kamil" marka oda kokusu
hobim: kolaj yapmak (yaşasın picasa)
özlediklerim: pel-öz

yüzler

2006-09-28T17:13:00.000+03:00

creativity

2006-09-14T16:20:00.000+03:00

10 yaşındaki Sevde yaz tatilinde sıkılınca kendini oyalayacak bişiler yapmaya karar vermiş ve girişimci ruhuyla ilk firması SİM yani Sevde İncik-Boncuk Mağazası’nı kurmuş. Kendi yaptığı takıları daha doğrusu “incikleri-boncukları” tanesi 1 liradan satıyor. Satışlarımı nasıl arttırırım düşüncesiyle önce mağazasını anlatan bir katalog yapmış, sloganı "Her kadın bir çiçektir". İncik bocukları içine koymak için çizgili defterinden koparttığı sayfaları tel zımbayla küçük poşetler haline getirmiş, üstlerine de çıkartmalar yapıştırmış.

Üstelik vergi de kaçırmıyor, alışveriş sonrası müşterilerine “fiş” yazıyor.

Adam olacak çocuk işte...

bilmece bildirmece

2006-09-12T12:05:00.000+03:00

çarşıdan aldım bir tane

eve geldim beş tane

woody allen un genie comique

2006-09-07T16:17:00.000+03:00

ablamın ankara’dan dönüşüyle odamın duvarında yerini almış, fransızca bir film afişi vardır, ‘79 yapımı.
bu filmi izlememiş olmama rağmen odamın duvarına asmış olmamın verdiği utanç ile tabi bir de meraktan hep çok çok istememe rağmen bir denk gelmedi izlemek– ki en azından bir 10 seneden bahsediyoruz burda.

neyse sonunda filmin DVD’si geçti elime, çok sevindim ama ama film daha 4. dakikada takıldı :(

geriye de filmden aşağıdaki kareler kaldı...

ikilem

2006-08-28T17:15:00.000+03:00

şu anda illegal yollardan da olsa Lost'un ikinci sezon bölümlerine ulaşmış durumdayım.
çantamın içinde duran cd'leri akşam eve gider gitmez izlemeye mi başlasam, yoksa 30 ağustos'ta over dose olayına mı girsem bir türlü karar veremedim...
bir an önce izleyip cd'leri tekrar dolaşıma sokmam konusunda büyük bir baskı var üzerimde.

off hayat çok zor!!!!

p.s. Eko'da kimin nesi??

:)

2006-08-28T11:29:00.000+03:00

tee ne zaman önce çektiğim bir fotoyu gecen hafta buraya göndermiştim.
saolsunlar bugün yayımlamışlar.

sosyal sorumluluk

2006-08-21T16:58:00.000+03:00

Katılın:

1) bu akşam saat 21.00'de başlayacak "enerji zamlarına karşı bir dakika karanlık eylemi"
TÜKODER'in öncülüğünde başlayacak bu eylem için bu gece saat tam 21.00'de koltuklarınızdan kalkıp tek parmağınızla ışık düğmesini söndürün, çok zahmetli bir iş değil yani. "aman yaa nolucak, bi işe yaramaz" demeyin, tepki verin...
ha bir de 10 eylül'de benzin almayın, litresi 3 küsur liralık benzini protesto ediyoruz!!!

susurluk kazası'ndan sonra sürekli aydınlık için bir dakika karanlıkta kalmıştık her akşam, sadece ışıkları söndürmek yetmemişti de bir süre sonra ışıkları yakıp söndürdük bir dakika boyunca. hatta bazı komşular mutfaktan kaptıkları tencere tavayı birbirine vurmak suretiyle gösterdiler tepkilerini. her gün çoğalan büyük bir kamuoyu tepkisiydi kendimi sonrasında nasıl iyi hissettiğimi anımsıyorum bir de herşeyin aydınlanacağına dair umudumu.

2) internette bir blogda rastladığım mektuplu kırtasiye yardım kampanyası
okullar açılmadan bir yavrucağı sevindirmek için büyük boy zarfa şunları koyuyorsunuz:

1 adet orta boy çizgili defter (en az 60, en çok 120 yaprak), 1 adet kitap, 2 adet kurşun kalem, 1 adet silgi, 1 adet kalemtraş, 1 adet küçük cetvel (20 veya 30 cm. plastik), 1 adet 6′lı kuruboya (küçük boy), 1 adet lolipop şeker, 1 adet diş fırçası (çocuklar için), 1 adet küçük boy diş macunu

daha sonra zarfı Aktif Dağıtım - Perpa Tic. Mrk. A Blok Kat: 1 No: 35 Okmeydanı / İstanbul adresine gönderiyorsunuz.

son katılım 18 eylül.

küçücük bir çocuğu mutlu etme fırsatı her zaman ele geçmez, değerlendirin!!!!

3) yurtdışında yaygın olarak yapılan, burada da radikal gazetesinin başlattığı book-crossing olayı.
radikalin belirli noktalardaki özgür kitaplar köşesine (şimdilik 18 ilde) uğrayıp okumak üzere bir kitap alıyorsunuz, bitirince kitaplığınıza değil tekrar dolaşıma sokuyorsunuz amaç: kitapları özgürleştirmek, hapsoldukları kütüphanelerden çıkarmak; kentleri, ülkeleri hatta dünyayı gezmelerini böylece çok daha fazla okunmalarını sağlamak.
(şu an dolaşımda 3075 kitap varmış, sayıyı arttırmak da bizim elimizde)

tatil keyfi

2006-08-18T22:52:00.000+03:00

son birkaç gündür yediğini, içtiğini, gezdiğini yazıp bir de ayak fotosunu ekleyen bloggerlarla ilgili okuduğum onca yazı ve yorumu hiç üzerime alınmadan, girişini aşağıda yaptığım tatil maceralarımı yazmaya başlıyorum.
bu yaz sadece bir hafta iznim vardı, dolayısıyla yapmak istediğim bir sürü şeyi bu bir haftaya sığdırmaya çalıştım. tabi hepsi sığmadı ama sığdırabildiklerim bile bana yetti. ilk aktivitem, uzatmalı sevgilisiyle evlenecek olan çocukluk arkadaşımın düğünü için gemlik’e gitmek oldu. ilkokul 1’den beri tanıdığım canım arkadaşımın düğünü de kendisi de çok güzel oldu. şıkır şıkır giyinip süslendim, saçımı topuz bile yaptırdım, bir sürü eski arkadaşımı, tanıdığı gördüm, sohbet ettim, güldüm, elbette ki göbecikler attım, nikah sırasında ağladım vs. vs..
Sonraki iki gün bursa’da takılıp sonrasında JR ile birlikte internetten bulduğumuz assos’taki imbat motel’e gitmek üzere yola koyulduk. imbat motel, assos’a 22 km. uzaklıktaki bademli köyü’nü geçince, denize sıfır konumda, sessiz,sakin, huzurlu, serin, mütavazi bir motel. ancak denize sıfır konumuna gelebilmek için katedilmesi gereken yaklaşık 5 km.lik bir toprak yol var ki, imdattt diye bağırtıyor insanı. motelin yolu gerçekten çok çok kötü. arabanın asla o indiğimiz yokuşu çıkamayacağını düşünüp, ömür boyu orada kalacağımızı endişesine kapılmıştım ki midilli adası’na bu kadar yakın olduğumuzu görünce rahatladım. en kötüsü yüze yüze midilli’ye ulaşıp yunan’a sığınırdık.
küçük oteller sitesinden bulduğumuz bu motelde üç gün kaldık, çok güzel yemekler yedik, bol bol yüzdük (parmak uçlarımız büzüşene kadar), okuduk, ben - özellikle oniki üç arası - bol bol güneşlendim, marsık gibi oldum. biraz motelden bahsetmek gerekirse, etrafta başka hiçbir tesisin olmadığı, müzik yayını yapmayan (bir tek denizin sesi var), cep telefonlarının sadece yunan şebekelerini çektiği, bol hamaklı, minderli, şezlonglu, kedili bir motel burası. özellikle akşam yemekleri ve denizi çok güzel. müşteri profili ise 40+ (hiç çocuk yoktu!!!), istanbullu ve illaki laptoplu...
üç gün burada kaldıktan sonra geçen sene yine küçük oteller sitesinden bulduğumuz ve aşık olduğumuz foçantique otele doğru yola koyulduk. foçantique her odası farklı dizayn edilmiş, çok özenilmiş, harika bir butik otel. işletmecileri çok şirin ve samimi genç bir çift (aralarına küçük inci su’da katılmış bu sene). iki senedir kendimizi onların evinde misafirliğe gitmiş gibi hissediyoruz, öyle bir samimiyet ve rahatlık yani. her sene de gitmeyi planlıyoruz.
foça = foçantique + kokoloz + kalamar + sakızlı dondurma + apama zeytinyağı + zeytinhome + şahane bir gün batımı + hoş bir esinti demek bizim için. bir çırpıda hepsinden bir tutam alındı ve seneye tekrar gelmek üzere yüzümüzde koca bir tebessümle foça’dan eve dönmek üzere yola çıkıldı.
her dakikasından zevk aldığım çok güzel bir tatildi ama malesef bitti. bazen diyorum ki herşeyi bırakıp küçük bir kuzey ege kasabasına yerleşsem, bu hayattan daha çok zevk alabilir miyim??? sanırım cevabı biliyorum...